Het is al weer ruim twee jaar geleden dat ik een blog plaatste. Er is ondertussen veel veranderd op de boerderij, en toch ook het een ander gebleven.
Met de B&B zijn we gestopt. We wilden onszelf de ruimte geven meer stil te kunnen staan in het leven. Met het runnen van een B&B, het grootbrengen van twee kinderen, het hebben van onze reguliere banen, het volgen van een studie (W.), was het te veel rennen en vliegen en te weinig stilstaan. Deze beslissing was geen gemakkelijke, al luchtte het ook op. De vrijheid waarmee we eraan begonnen, voelden we ook toen we besloten ermee te stoppen.
Ook bleek het organiseren van kleine festivalletjes, borrels en exposities een beetje veel van het goeie. Toch moet ik toegeven dat ik ook dat echt wel mis. Ik blijf er over nadenken hoe hieraan een praktische invulling te geven.
In de afgelopen twee jaar lijk ik wel een zo een beetje van alles naar bijna niks gegaan te zijn. Bij elk idee popt er een kritisch stemmetje op; 'Zou je dat nou wel doen? En waarom eigenlijk? Waar leidt het toe? Straks heb je het weer te druk.'
Van alles naar niets... Dat zou anders moeten kunnen.

Het werd een komen en gaan van kippen en hanen. Deze zomer timmerde W. onze derde kippenren en kreeg ik op mijn verjaardag drie prachtige kippen. Het zijn helaas echte stresskippen. Ze zijn angstig en totaal niet tam. Dat in tegenstelling tot alle kippen die we gehad hebben. Toch zijn het mijn dames die ik vol geduld en liefde probeer te verzorgen.

Ik kreeg op mijn verjaardag ontbijt & deze doos op bed

Verder kregen we ook heel veel muizen en aangezien W en ik niet in staat zijn muizenvallen of gif neer te zetten, moest er wel een kat komen die ons huis weer muisvrij kon maken. Dat werd Soekie; een ontzettend lieve en ontzettend dikke roodharige poes. We waren binnen de kortste keren van onze muizen verlost en hadden er een geweldig nieuwe huisgenoot bij. 

De eerste ontmoeting met Soekie

Nu, ruim anderhalf jaar later, bloeden onze harten. Soekie is ziek en wordt niet meer beter. Ze is thuis om haar laatste dagen, misschien weken te slijten. We proberen haar zo goed mogelijk te verzorgen. Ik maak de hele dag foto's van haar. Het zijn de laatste herinneringen die we van haar kunnen vastleggen. 

Ik mis haar nu al

W. is ondertussen klaar met zijn studie. De kinderen zitten alletwee op school. We wonen al weer zes jaar in dit fijne huis, hebben ons weten te omringen met hele lieve vrienden, waar we regelmatig gezellige borrels drinken, lief en leed mee delen en onze kinderen spelen regelmatig samen. Allemaal zaken waar we ons zeer gezegend mee voelen.

De blog zou nu echt te lang worden om helemaal bijgepraat te worden. Ik wil deze plek nieuw leven inblazen, aangezien ik het bijzonder blijf vinden hoe we hier kunnen leven, in alle vrijheid, met zo veel ruimte om ons heen, met volop natuur, maar gelukkig ook genoeg levendigheid. Ik heb zin om te vertellen over onze kipjes, de zwaluwen die komen en gaan, Soekie, over kunst, koffie, kinderen, koetjes en kalfjes.